در توراتي که در حال حاضر در دست يهوديان هست به واجب بودن روزه و حدود آن اشاره اي نشده ولي در آن روزه داران ستوده شده اند. موسي (ع) قبل از دريافت وحي چهل روز روزه گرفت . يهوديان به ياد خرابي شهر اورشليم روزه مي گيرند. يهودي ها روزه هاي ديگري هم دارند.
در انجيل هايي که در حال حاضر در اختيار مسيحيان هست نيز به واجب بودن روزه اشاره اي نشده است و روزه دار گرامي داشته شده اند و به روزه دار توصيه شده که از ريا دوري کند. روزه مشهور مسيحيان قبل از عيد فصح است. روزه ديگري هم دارند که گوشت حيوانات را نمي خورند.
از اينگونه روزه هاي پراکنده که در ميان يهوديان و مسيحيان معمول بوده ، مشخص مي شود که اصل روزه ار ارکان عبادات آنها شمرده مي شد و فعل روزه در اديان قبل از اسلام هم معمول بوده است.
گفته مي شود که در مذاهب قديم مصر و روميان و يوانيان و هندي ها نيز انواع روزه معمول بوده . گويا روزه پيش از واجب بودن در اديان الهي ، انگيزه فطري داشته است. زيرا بشر خداطلب که نمي خواسته در سطح حيوانات پايين باشد و يکسره محکوم به پيروي از تمايلات حيواني گردد روزه را وسيله اي براي مقاومت در برابر تمايلات حيواني قرار داده تا خود را از حيوانات برتر قرار دهد. حکمت اصلي روزه همين است. روزه چون ناشي از مبدء ايمان و امر خدا باشد نيروي مقاومت را افزايش مي دهد تا به مقام تقوا رساند و شخصيت برتر انسان محقق گردد نه براي رياضت دادن جسم تا خشم خدا يا خدايان را فرو نشاند (همانطور که يهود و بعضي مشرکين مي پنداشتند) و نه براي احساس همدردي با گرسنگان و تساوي با آنان (که بعضي روشنفکران مي پندارند)
برگرفته از تفسير قرآن کريم آيه 186 سوره بقره (تفسير پرتوي از قرآن – سيد محمود طالقاني) با کمي تلخيص
تفسير همين آيات از تفسير کشف الاسرار را توي وبلاگ خورجین گذاشتم