اين مطلب مخاطب خاص دارد!
انسانها بطور مداوم در حال امتحان شدن هستند.
- يکي با پول باد آورده امتحان مي شود
- يک با مريضي همسرش امتحان مي شود
- يکي هم با مريضي يک نفر ديگر امتحان مي شود...
اصولن هميشه نتيجه امتحان رابطه مستقيم با توانايي شناختن موضوع امتحان داره.
يعني اگر نفهميم که امتحان استاد پروردگار توي چه فيلدي برگزار ميشود مطمئنن به هيچ وجه من الوجوه نمي توانيم برگه پاسخنامه را پر کنيم!
گاهي براي اينکه امتحان الهي مان را با نمره A پاس بنماييم خيلي تلاش و کوشش مي کنيم ولي متاسفانه کائنات محترم دست بکار مي شوند تا ما به هدفمان نرسيم.
مثلن مي خاهيم کسي را از بدبختي نجات بدهيم يا يک نيازمند (نياز به هرگونه کمکي، مالي ، غيرمالي و...) را کمک کنيم ولي پس از مصرف انرژي زيادي آخرش نتيجه ظاهري کارمان مساوي صفر مي شود و در ظاهر هيچ نتيجه اي نمي گيريم اينجاست که دپسرده (دپرس + افسرده) مي شويم و فکر مي کنيم که امتحان الهي را Fail شده ايم در حاليکه ...
درحاليکه اصلن موضوع امتحان چيز ديگري بوده و در واقع موضوع امتحان جهاد کردن بوده. با ريشه ج ه د که باب فاعل آن ميشود جاهد !
به عبارت ديگر قرار بوده شخص (يا اشخاصي) امتحان بشوند تا مشخص بشود که آيا اين افراد مجاهدهاي خوبي هستند يا نه. درحاليکه ما در تشخيص موضوع امتحان دچار اشتباه شده بوديم!
تصور مي کرديم که موضوع امتحان صرفن نتيجه نهايي (يعني نجات يک نيازمند) بوده!
اين يک تجربه است!
مجاهد های عزیز ! یادتان باشه دفعه دیگه خوب دقت کنيم و اول امتحان، بالاي ورقه سوالات را نگاه کنيم تا موضوع امتحان را بفهميم. شايد فردا امتحان صبر و مقاومت داشته باشيم و سه شنبه هفته بعد هم امتحان ازخود گذشتگي ! 